De negende update van de Werkgroep Ditlaar 3 laat zien hoe ingewikkeld het is om als bewoners invloed uit te oefenen op een besluit van de gemeente. Op 21 oktober verklaarde de voorzieningenrechter het verzoek van de werkgroep niet-ontvankelijk. Dat ging om een voorlopige voorziening tegen het gebruik van het pand aan de Ditlaar 3-75 als 24-uursopvang. De uitspraak zegt weinig over de vraag of dat gebruik wel of niet mag. Ze maakt vooral duidelijk welke vragen een rechter in welke procedure kan beantwoorden. Het beroep van de werkgroep ging over het uitblijven van een besluit op het handhavingsverzoek. In zo’n zaak kan de rechter de gemeente dwingen om te beslissen, maar niet bepalen wat die beslissing moet zijn.
Dat onderscheid tussen vorm en inhoud loopt door de hele kwestie heen. Het college verleende op 1 juli 2026 een gedoogverklaring omdat het beoogde gebruik niet past in het omgevingsplan. De omgevingsvergunning die dat gebruik zou regelen, is nog niet verleend. Zo ontstaat een tussentoestand. Het pand kan al in gebruik worden genomen, maar de formele grondslag ontbreekt nog. Juist in zo’n tussentoestand is het lastig om bezwaar te maken, omdat nog niet duidelijk is tegen welk besluit. De werkgroep wacht nu op een besluit over handhaving, dat rond 3 november wordt verwacht. Daarnaast werkt ze aan een civielrechtelijk spoor, waar ze nog geen details over geeft.
De update laat ook de kosten van zo’n traject zien. Er is ruim € 21.000 aan advocaatkosten betaald en er staan nog meer facturen open. De crowdfunding heeft ruim € 50.000 opgehaald. Dat is een groot bedrag voor een buurtinitiaf. Het roept ook een bredere vraag op. Als bewoners het niet eens zijn met ruimtelijke besluiten, kunnen ze die alleen goed aanvechten als ze tijd, organisatie en geld hebben. Niet elke buurt heeft die middelen.
Daarnaast loopt er een politiek spoor. In de Raadscommissie Huisvesting spraken op 21 oktober drie insprekers. Op 11 november behandelt de gemeenteraad het onderwerp. De werkgroep vond geen insprekers voor de stadsdeelcommissie van 27 oktober. Dat laat zien dat ook betrokken buurten niet altijd mensen kunnen vinden die publiek het woord willen voeren.
De bewonersbrief geeft het perspectief van de werkgroep weer. Het standpunt van de gemeente en van de toekomstige bewoners van de opvanglocatie staat er niet in. Voor een volledig beeld is het daarom nodig om ook de stukken van het college en de raadsbehandeling op 11 november te lezen. De kernvraag blijft hoe een stad ruimte maakt voor opvang en beschermd wonen, en hoe de stem van omwonenden daarin een plek krijgt. Op die vraag geven de komende weken mogelijk een gedeeltelijk antwoord, in de rechtszaal en in de raadszaal.